Vanaf vandaag is het wachten op een mail uit Libië, waarin staat dat alles geregeld is en we naar de grens kunnen komen. Dus s’ochtends, s’middags en s’avonds even kijken of we mail hebben, maar helaas. Robbin had gister van een Tunesier over wat museums gehoord, daar hadden we wel tijd voor. Het eerste museum was gesloten. Het volgende museum was een museum waar mozaïek tentoon werd gesteld. We hadden vooraf keus om wel of geen foto’s maken. Als je foto’s wilde maken moest je nog wat extra betalen. Gelukkig hadden we de goede keus gemaakt om geen foto’s te maken. Anders hadden we er thuis nog een keer naar moeten kijken, en jullie ook nog op internet. Er werden afbeeldingen in mozaïek tentoon gesteld. Ze waren vrijwel allemaal incompleet en werden de incomplete stukken met cement opgevuld. Zo stond er bijvoorbeeld een afbeelding van een tijger waarvan alleen de achterkant in takt was. Het hoofd en een deel van het lijf was cement. Ook stonden er nog een paar vazen en wat borden. Er waren vier zalen vol van dit spul elke keer moest een vrouw die daar werkt even de deur van slot afhalen. Ik weet niet waarom ze op slot zaten. Of dat nou was omdat het spul geld waard was of dat wij de eerste waren sinds lange tijd. Wat een ouwe rotzooi, maar toch weer gelachen voor 2 dinar.
Toen we aan het wachten waren voor het internet café besloten we even wat te gaan drinken in een koffie tentje. Daar hadden we natuurlijk weer aardig bekijks, maar ach daar zijn we ondertussen wel aan gewend. Ook zaten er twee meiden een tafeltje verder. Deze twee meiden bleven ons echt onbeschaamd aanstaren gewoon, minuten lang. Nou weten dat we twee goddelijke jongens zijn maar dit was echt niet normaal meer gewoon. Dus maar even snel van het mooie toilet gebruik maken en er maar weer vandoor.
De stadsmuur van Sfax
