Dag 43

We gingen weer op weg naar de stad. Achter ons reed een man die constant naar de onderkant van onze auto zat te wijzen. We hebben de man uitgelegd dat het onze watertank was die lekte. Robbin stapte nog even uit om voor de zekerheid te kijken. SHIT, de benzinetank lekte als een bezetene. Het is nogal een technisch verhaal, maar voor degene die het willen weten onder dit verhaaltje staat het zo duidelijk mogelijk uitgelegd.
Het probleem was zo weer opgelost, gewoon een kwestie van een kraantje dichtzetten. Wel lag er op straat een heel spoor diesel van waar wij gereden hadden, snel wegwezen dus maar. We gingen eerst even langs de ambassade van Libie om te vragen of onze “Letter of invitation” al binnen was gekomen. Daar zat dit maal een nogal onsympathiek persoon achter de balie (zacht uitgedrukt). Nadat wij niet meteen begreep dat hij in het Frans/Arabisch ons passport vroeg, riep hij heel hard PASSPORT. Na dat ging lekker dus. Het resultaat was dat hij zei dat het niet mogelijk was voor ons om een visum te krijgen. Ja dag wij wisten zeker dat het wel kon en zeiden dat we maandag wel terug zouden komen met de “letter of invitation” die we dan als het goed is in ons bezit zouden hebben. Hij wuifde ons weg en opgefokt verlieten we de ambassade. Daarna maar even op internet gekeken of er bericht was uit Libië. Dit keer geloofde we onze ogen niet. Het stond er echt. We mogen over drie dagen naar de grens waar we ons visum zullen krijgen en eindelijk Libië binnen mogen!



Onze tweede tank wordt aan de motor gekoppeld door een kraantje. Dat kraantje hadden gisteren na het zoeken naar het lek vergeten dicht te zetten. De motor zoog nu dus de diesel uit de tweede tank. Om een of andere rede zuigt een motor altijd veel te veel diesel op. De diesel die te veel opgezogen is gaat terug via een retourleiding. De retourleiding zit op onze eerste tank aangesloten. Onze eerste tank zat nog helemaal vol en dus stroomde al de diesel uit de retourleiding over.