Om 2 uur ging de wekker en was het wachten tot de convooi compleet was. Om drie uur was het zover we mochten voorbij de post van de politie mannen. Ze wilden eerst nog dat we tien Egyptische pond betaalden, voor een nieuwe weg zogezegd. Twee dagen hiervoor hoefden we niets te betalen en nu zouden we voor de andere kant wel moeten betalen. Nee dan moet je toch nog vroeger op staan om ons zo makkelijk te belazeren. Dit hebben we geweigerd en mochten wel vertrekken. We waren goed vertrokken en we lagen als eerste achter de politie wagen. Al gauw werden we door de een na de andere bus ingehaald. Zelfs met een record snelheid van 128km/u lukte het niet om ze in te halen. Om 6 uur kwamen we bij de volgende post aan. We waren nog niet de laatste van de groep maar het scheelde niet veel. Na de pauze stonden we weer keurig op de derde plek, zoals te zien is op de foto. In de volgende uren door de heuvels heen, schommelde de positie van ons ongeveer tussen de 18de plek en ja ook wel eens gedeeld eerste. Om 9 uur waren we dan eindelijk in Cairo en konden we beginnen met het verkrijgen van onze visum voor Sudan. Dit verliep boven verwachting. We kwamen om 12 uur aan en moesten een formulier invullen en geld betalen. Daarna moesten we wachten tot een uur of drie. Dan konden we ze weer ophalen. Tijdens het wachten zijn we nog naar een internetcafe gegaan, tenminste dat dachten we. Door een heel vaag gangentje en een soort kelder kwamen we niet bij een internetcafe uit maar bij een man met een naaimachine. Die konden we nog wel gebruiken want wilden nog iets voor de voorramen en zijramen. Een gordijn tegen de hitte, die hebben we daar gelijk maar laten maken..
Bij de ambassade van Sudan kregen we om kwart voor vier onze visum, dit hebben we gevierd met verse rietsuiker en sinaasappelsap. Ook vandaag is het ons gelukt om zonder krassen of deuken uit Cairo te rijden. Het zal waarschijnlijk nog wel even duren voordat alle roet van de stad uit de longen is verdwenen.
Het convooi
