Later heeft Tim Cillian wakker gemaakt om naar een dorpje, 2 kilometer verderop, te lopen. Nog voordat ze een voet in het dorp gezet hadden, werden ze al uitgenodigd om wat te drinken. Een man die zijn tanden aan het poetsen was, nodigde uit om zijn huis te komen bekijken. Dit was een hutje met een bed erin en een tekening op de muur meer was het niet. Tim en Cillian kregen samen 1 glas water. Plots rende de man het huis uit naar de weg waar net een vrachtauto passeerde. Later bleek dat hij dacht dat zijn vader in de vrachtauto zat, die spreekt namelijk engels. Zijn vader zat niet in de vrachtauto, maar zou binnen 10 (Afrikaanse) minuten wel komen. Cillian en Tim besloten om over 10 minuten wel weer even bij de man langs te komen.
Ook in het volgende huis moesten Tim en Cillian binnen komen en wat drinken. Dit was een vrouw met 2 kleindochters (waarschijnlijk). Hier kregen werd duidelijk wat anders dan water geschonken, alhoewel het wel leek op water. Het was zelfgestookte whisky of wodka, dit hebben Tim en Cillian na het eerste slokje toch maar geweigerd. Het was 7.30 in de morgen en ze moesten nog rijden ook, vandaar. Na een paar foto’s zijn Tim en Cillian verder gegaan. Nu kregen ze een rondleiding door een man die duidelijk wel gedronken had. De man leidde ze naar een ontmoetingsplek, waar veel vrouwen en kinderen waren. Na een tijdje was het ze gelukt ook hier weer weg te komen.
Verderop stonden twee karren op de treinrails die je met de hand kan bedienen. Met zijn drieën (Cillian, de dronken man en Tim) hebben ze doormiddel van de hefboom op en neer te bewegen zo een tweehonderd meter afgelegd. Natuurlijk ook weer terug, zo hadden ze de beweging ook weer gehad voor vandaag. Het was na deze treinrit ook al wel weer lang geleden dat ze vertrokken waren. Ze probeerden dus maar weer terug te lopen. Ze konden niet zomaar langs alle huizen lopen we moesten hier en daar nog een handje geven. Vandaar dat het nog wel even duurde. De man waar we vanochtend als eerste wat gedronken, was nog steeds alleen. Ze zijn toch maar zonder dat we zijn vader gesproken hebben naar de auto’s terug gelopen. Hier was inmiddels iedereen wakker geworden en zijn na een uurtje
vertrokken.
In Sennar zijn we gestopt om nog wat dollars om te wisselen voor Sudanese Dinars. We waren natuurlijk weer een grote attractie voor het dorpje en het werd erg druk om ons heen. Er kwamen ook wat politie agenten, die ons vertelde dat we naar hun bureau moesten komen. Wij hadden we daar natuurlijk weinig zin in, dus hielden ons maar een beetje van de domme. Dit had geen succes want we werden onder motor begeleiding naar het politie bureau gebracht. Bij het politiebureau wilden ze onze paspoorten zien. Wij vonden het allemaal nogal vaag omdat niemand een uniform aan had en niemand zich kon legitimeren. Er was eigenlijk niets waaraan wij konden zien dat dit werkelijk politiemensen waren. Met zijn allen hadden we besloten er maar vandoor te gaan. Dit schoot de politieagent in het verkeerde keelgat en zei dat hij het Deense gezin ging arresteren. Hij nam Henry bij zijn arm en nam hem mee naar binnen. We konden hen natuurlijk niet achter laten en besloten toch onze paspoorten te laten zien. Uiteindelijk bleek het toch een echt politiebureau te zijn en kwam alles toch weer goed. We moesten wel onze route iets aanpassen, maar mochten onze reis voortzetten naar Ethiopië.
zomaar een slaapplek.
