maandag, juni 06, 2005

Dag 108

In de morgen kwam Cillian met een verassing naar ons hotel. Hij had namelijk de familie uit Denemarken meegenomen waarmee we door Sudan hebben gereisd. Zij waren een dag eerder in Addis Ababa aangekomen. Het was erg leuk om ze weer te zien ondanks hun angstaanjagende verhaal. De kleinste van hun geadopteerde kinderen van 2 jaar had malaria opgelopen. Waarschijnlijk had hij het al opgelopen in Sudan, maar hij is pas ziek geworden net nadat wij afscheid van hun hadden genomen in Ethiopië. Ze zijn naar een ziekenhuis gereden en daar bleek hij een hele ernstige vorm van malaria had. In het ziekenhuis konden ze geen ader vinden in zijn arm en hebben zijn hoofd kaal geschoren om hem direct in zijn hersenen met medicijnen in te spuiten, omdat hij echt op het randje leefde. Uiteindelijk hebben ze toch nog een ader in zijn arm kunnen vinden en hebben hem medicijnen kunnen geven. Gelukkig heeft hij het overleeft en toen wij hem zagen was hij weer vrolijk aan het lachen. Wel heeft het ons wakker geschud dat we echt voorzichtig moeten zijn met malaria muggen. We slikken natuurlijk wel medicijnen maar die blijken niet altijd te werken.
Met zijn allen zijn we gaan ontbijten bij het hotel. Het was erg gezellig totdat opeens een hele zooi mensen angstig de parkeerplaats op kwamen rennen. De poorten van het hotel werden gesloten en de bewakers bewapende zich met stenen. Later kwamen we erachter dat de studenten aan het demonstreren waren in verband met de verkiezingen. Dit zijn de eerste vrije verkiezingen in Ethiopië en dat levert nogal al wat opstand op. Veel mensen denken dat er corruptie is en de huidige regering oefent veel druk uit op de bevolking. Nadat alles weer een beetje rustiger was zijn we met een taxi naar de Keniaanse ambassade. In de taxi zaten we niet echt op ons gemak. Een deel van de stad was afgesloten door de politie en alle winkels waren gesloten. Bij een hoop gebouwen stond bewaking met machinegeweren. Er waren ontzettend veel mensen op de been en voor ons was het wel onduidelijk wat er precies aan de hand was, maar het was duidelijk dat er iets flink loos was.
Bij de Keniaanse ambassade hadden niet echt succes omdat we alleen een transitvisum voor 3 dagen konden krijgen in plaats van 7 dagen. Voor ons is het geen optie om in 3 dagen naar Uganda te rijden omdat we dat simpelweg niet halen. We konden niet spreken met degene die de beslissing kon nemen om ons een visum voor 7 dagen te geven dus moesten we later maar terugkomen, zoals gebruikelijk bij een ambassade.
Op de terugweg kwamen we weer in de onprettige sfeer die in de stad hing. We wilde een bus terug nemen naar ons hotel, maar een vrouw vertelde ons dat die niet meer reden omdat het daar volledig afgesloten was en dat er zelfs geschoten werd! We hebben een privé taxi terug genomen die ons wel naar ons hotel wilde brengen die met wat omwegen nog wel gewoon te bereiken was. Onderweg kwamen we 3 politietrucks tegen letterlijk vol gestouwd met mensen. Dat bleken zo’n 300 studenten te zijn die gearresteerd waren tijdens de demonstratie. Overal langs de weg stonden mensen en veel stonden te huilen. In ons hotel hebben we maar een tijdje vertoeft omdat daar bewaking is. Om wat meer van de situatie op de hoogte te komen hebben we de ambassade gebeld. Deze vertelde ons dat er niet veel aan de hand was alleen een demonstratie van studenten bij de universiteit. Meer informatie dan dit hadden we niet, maar de volgende dag vonden we uit dat er toch wat meer aan de hand was geweest.
De huidige regering had studenten de nacht ervoor gearresteerd uit angst voor demonstraties. Daarop hadden ze juist een averechts effect en werden de studenten laaiend. Er kwam een hele grote demonstatie waarbij geplunderd en met stenen gegooid werd. Daarop greep de politie in, er is ook echt geschoten. Bij de demonstatie zijn 4 mensen omgekomen (dit hebben we de dagen er na gehoord). Meer informatie dan dit hebben we niet kunnen krijgen omdat de Ethiopische televisie erg karig is met het verstrekken van dit soort informatie. S’avonds zijn we naar de zussen Zwedi gegaan om ze te bedanken en afscheid te nemen. Eerst moesten we natuurlijk nog wat eten en we hebben over de demonstratie gepraat. Selam zat s’ochtends nog op school. Er kwam iemand de klas in om te zeggen dat je nu weg moest gaan anders zat je vast op school en deed je mee aan de demonstratie. We hebben ze een kado gegeven als dank. Naast een ananas snijder ook een paar ringen, en wij hadden van hun 2 traditionele gitaren gekregen.


De nieuwe ringen

Einde verhaal!!!!!!!!!!!

Bedankt voor het volgen van de website. We zijn alweer even in Nederland en de auto hebben we 7 februari opgehaald in Antwerpen. Er was jamm...