Dag 242

Ja ja, vandaag was het de tijd om de paspoorten weer terug te krijgen. Om negen uur hadden bij de rechtszaal afgesproken met de advocate. Zoals gewoonlijk kwam die weer wat later aanzetten. Terwijl we aan het wachten waren kwam onze aanklager, Mr German nog langs lopen en vertellen dat hij de paspoorten bij zich had. Ook vertelde hij ons dat hij niet onze vijand is maar onze vriend, yeah right!!! Dat bepalen we mooi zelf wel.
Wanneer de advocate ook gearriveerd was konden we met haar naar de immigratie office. Hier moesten we een stempel krijgen omdat onze in de tussen tijd verlopen was en we hem niet konden verlengen. Op dit kantoor zaten ook weer flinke mafkezen. We hadden het al gehoord van mensen op de camping maar nu zagen we hem in het echt. Deze man lijkt er een sport van te maken om eerst zo moeilijk mogelijk te doen en hem dan uiteindelijk wel te geven. Mede door de doortastendheid van de advocate.
Onze autoaccu, welke we in Tanzania hebben aangeschaft, blijkt echt van Afrikaanse kwaliteit. Als de auto een paar daagjes stil gestaan heeft is hij al niet meer te starten. Gelukkig zijn er een hoop mensen op de camping aanwezig die niet te beroerd zijn om een stukje te duwen. Na enkele meters liep ie weer als een zonnetje en we zijn op weg gegaan naar de Mozambiqaanse ambassade om een visum op te halen. Je moest je paspoort daar achter laten en ’s middags weer terug komen. We zijn terug naar de camping gereden en hebben Pim en Marga bedankt voor alle hulp die ze geboden hebben. Ze wilde nog wel hun nieuw huis laten zien die ze aan het bouwen zijn. Die lag ook vlakbij de ambassade dus dat kwam mooi uit. Dit huis nog mooier dan het groot is. Echt een te gekke villa met zelfs een vijver in de enorme hal, heel mooi maar met geen computer te beschrijven.
We zijn terug gegaan naar de Mozambiquaanse ambassade om ons paspoort op te halen, geen probleem. Terug naar de camping moesten we taxibusje nemen. Deze man begon met 50 kwacha, wij dachten dat het ergens tussen de 20 of 30 kwacha zou moeten zijn. Scherp als we waren begonnen we onze onderhandelingstactiek eerst 20 en daarna oke 30 is ook goed. Zegt de chauffeur:“Per persoon?”. Wij antwoorden:”Ja per persoon”. Dat vond hij goed, vervolgens begonnen alle mensen in het taxibusje te lachen. Wij later ook. Hij wilde 50 Kwacha voor twee en nu wilden wij 60 voor twee betalen. Dat vond hij wel goed natuurlijk.
Caroline van de Duitse ambassade had ons deze avond uitgenodigd voor een barbecue, was erg gezellig.