Voor het telefoonneren ,ondertussen en ook na het telefoonneren zijn we in de winkel er naast geweest waar we de eerste keer cola, kaas en appelsientje hebben gehaald. We kregen bij het betalen nog een snoepje mee. Moesten nog wel even met hem praten, hij kon een paar woorden Engels. Tim zat buiten in het zonnetje te wachten tijdens Robbin zijn telefoongesprek, werd hij door de man uitgenodigd om toch weer even de winkel in te komen en een bakje thee te drinken. Ook Robbin kreeg na zijn telefoontje een bakje thee. Het was tijdens dit gesprek ook wel weer leuk om voor de zoveelste keer te merken, dat voetbal toch echt wereldwijd is. Als ze eenmaal weten wat Holland is dan beginnen ze over van Basten, Cruijf en daarna de rest van de Nederlandse voetballers. Later zijn we nog twee keer bij hem geweest om brood te kopen.
Voor onze afspraak om half twaalf hadden we nog tijd om het Hotel te vinden, Internet updaten en elke keer even gesprekje houden met onze vriend Jackson (we konden hem ook nigger noemen van hem, op de foto kan je wel zien waarom) als we langs de parkeerplaats liepen waar hij werkte. Hij had eigenlijk geen tijd meer voor de mensen die daar wilden parkeren, als wij er waren. Uiteindelijk hebben we vanaf half twaalf …………………tijdens het typen hadden we hier een onderbreking, zie deel 2-dag48………………………tot half 3 gewacht. De laatste 2 uur van het wachten hebben we (Robbin, die doet alle telefoon gesprekken in het Engels) gebruikt om Taher en Hassan te bereiken. Tim moest nog een foto maken van drie meiden, die later weer terug kwamen om met ons op de foto te gaan. Om half 3 drie kregen we eindelijk Hassan aan de lijn, weer was het vrij moeilijk communiceren met hem. Later bleek dat hij wel russisch, hongaars, bulgaars, italiaans en arabisch spreekt. Maar in ieder geval lukte het Robbin wel dat hij binnen 5 minuten bij het Hotel stond. Na wat gepraat met behulp van een tolk zouden we elkaar weer om 6 uur ontmoeten bij het Hotel. Het werd zo dus wel erg moeilijk om vandaag nog Libie te verlaten zoals het moet volgens ons Arabisch papiertje.
Weer liepen we langs de parkeerplaats van onze vriend (nigger), dit keer was hij er niet. We hebben toen maar besloten om onze auto, die even verderop op stond waar het waarschijnlijk niet de bedoeld is om te parkeren, naar de parkeerplaats van onze vriend te rijden. Dit was ook nog eens naast het Hotel, dus ideaal. Tijdens onze middag eten stond hij even verderop te praten met een vriend, zag hij ons na een tijd in de auto zitten. Hij kwam natuurlijk gelijk een handje geven en “what’s up brother” zeggen. Wat gedronken en muziek gedraaid in de auto met Jackson en Mner. We hadden geen nigger muziek dus die is Mner maar gaan halen.
Terwijl Jackson en Tim aan het voetballen waren, liet Robbin tijdens zijn gesprek met Mner foto’s van Nederland zien. Dat vond hij wel echt geweldig en is daarna naar huis gegaan om foto’s te halen van zijn familie en vooral foto’s van zijn familie in Amerika. Hij had zelf de eerste 6 jaar in Duitsland gewoond. Daar wist hij niet alleen niet meer echt veel van.
Om 5 uur hebben we toch maar gedag gezegd om nog wat van de stad te kunnen zien.
Tijdens deze wandeling kwam een man de Moskee uitlopen en begon een gesprek met ons. Hij heeft ons nog een rondleiding gegeven in het gebouw naast de Moskee dit was het gebouw waar je Engels kan leren. Na de rondleiding werden we meegenomen naar een vriend van hem die Frans kan spreken. Verder wilde hij ons de stad laten zien, dat we zijn huis kwamen bekijken en ook dat we bij hem kwamen eten. Het leek ons wel leuk om dat allemaal te gaan doen alleen het was nu bijna 6 uur dus moesten we weer naar het hotel. We hadden met deze man afgesproken, dat hij de volgende dag langs kon komen bij onze bus. Als we dan nog in Benghazi waren zouden we met hem mee gaan.
Het was 6 uur en dit keer was Hassan op tijd. Nu zouden we dus horen wat we verder moeten doen. Na een half uur van praten met een tolk en via de telefoon met Taher was de conclusie dat wanneer we binnen zeven dagen het land weer uitgingen we geen stempel van de immigratie politie nodig hadden. Taher dacht alleen dat er misschien nog een probleem met het krijgen van een visum voor Egypte zou zijn. We weten wel zeker dat als je met vliegtuig vanuit Nederland naar Egypte gaat, je bij aankomst een visa kan kopen. We wisten alleen niet zeker of dit ook geldt wanneer je over land Egypte binnenkomt. Toen Hassan weg was zijn we in het hotel toch nog maar even naar een reisbureau gelopen om dit na te vragen. Hij zei ons dat aan de landgrens dezelfde eisen zijn als op een vliegveld dus dat het visa geen probleem is. De man vroeg ook nog verder naar ons verhaal dus zo kwam hij er achter dat we geen stempel hadden van de immigratie politie. Die was volgens hem toch wel echt nodig, ook al blijf je maar 1 dag. Je hebt elke 7 dagen een stempel nodig vertelde hij ons. De man hadden we die middag toevallig ook al even gesproken. Toen zei hij: “als je iets nodig hebt, vraag het me maar”. Nu zei hij: “had me dat vanmiddag maar gezegd dan had ik dat voor je kunnen regelen”. Daar was het nu te laat voor maar hij zou ons nog wel verder helpen. Hij vertelde dat de stempel 25 dinar kost. Meteen vertelde we ons andere probleem, we hebben geen geld. Zonder geld was het ook wel mogelijk zei die en ging verder met wat we dan nog allemaal moesten gaan bekijken op onze route. Maar ja ook dit was natuurlijk niet mogelijk zonder geld. Alhoewel de andere twee ook voor bijna niks gelukt was. Hij moest er nu even tussen uit omdat hij naar de moskee moest om te bidden, een kwartier later moesten we maar terug komen. Hij zou dan verschillende vrienden van hem bellen. We zijn maar weer even naar de auto gelopen en zagen natuurlijk onze vriend “nigger” weer. Hij had ook een paar vrienden in het gebouw naast de parkeerplaats dit is waarschijnlijk de keuken voor het hotel, hier werden we gevraagd of we mee wilden eten. Dit hebben we niet gedaan omdat we natuurlijk ook weer naar de man moesten gaan die ons wilde helpen. Dit bleek toch wel een echt aardige man te zijn en na een half uur praten konden we de volgende dag achter een bus aanrijden en verschillende musea bekijken, bij een vriend van hem in huis om te slapen en te douchen, een adres in het laatste dorp waar we langs moeten gaan voor de stempel en hij gaf ons 50 dinar. We hebben echt ons best gedaan om het geld niet te accepteren, zelfs gezegd dat we zo niet zijn opgevoed en dat we problemen krijgen met onze moeders als we het aannemen. We gaan het de volgende dag maar aan zijn vriend proberen terug te geven ik ben bang dat ook hij het niet zal aanvaarden en wil dat we het meenemen. Jullie zullen binnenkort wel een nieuwe sponsor (op de bus en de site) van ons zien namelijk het bedrijf waar hij werkt. Dat vond hij gelukkig wel leuk, zo kunnen we dus nog iets voor hem doen.
Na dit alles zijn we in de bus gaan eten. Net na het eten kwam Mner weer langs met een broer van hem. Mner en Jackson kunnen een klein beetje engels praten maar de broer van Mner kan erg goed engels spreken vandaar dat hij nu samen met zijn broer was. Hij vertelde ons onder andere dat Mner het erg leuk zou vinden om een keer eten voor ons te koken. als we nog een keer in Libië zouden komen dan echt langs moesten komen om te eten. We gaan ook nog de foto sturen naar Mner die bij deze dag staat deze mail zou zijn broer dan ook vertalen.
Hierna nog maar even na genieten van wat er deze dag allemaal gebeurd is en nog even het verslag typen van vandaag en dan maar slapen. Dit werd mooi nog even later door de onderbreking.
What's up
