Tim werd een lift aangeboden door pick-up met een doek over de achterbak (een favoriet vervoer middel hier). Met drie andere kerels werd Tim naar het dorp gebracht. Ze vroegen nog om 100 Egyptische pond (13 euro), maar Tim vertelde dat hij naar de bank wilde en geen geld had. Na ze te bedanken en gedag te zeggen gingen ze weg. De bank was om half acht nog niet open, maar na een wandeling in het dorp was het een uurtje later en was de bank open. Nadat het geld in bezit was moest Tim weer terug naar de grens. Er werd weer een rit aangeboden. De man reed eerst 500 meter en stopte toen om geld te vragen. Hij zou me voor 40 Egyptische pond naar de grens brengen.
Ja het is duidelijk anders dan in Libië, hier gaat alles weer voor geld. Tim wilde alleen 10 betalen, voor het uitstappen zei hij 20. Maar toen die zag dat Tim echt wilde uitstappen was 10 ook goed. Uiteindelijk bij de grens aangekomen hebben we alles geregeld wat er nodig was Egypte met de auto binnen te komen. Waarvoor we betaald hebben is een raadsel maar ja anders konden we niet verder. Tot de laatste post hebben we ons er druk om lopen maken, maar daarna alles weer vergeten en verder in een nieuw land.
S’middags hebben we maar is auto leeg gehaald. Tja als ze dat aan de grens niet doen moeten we het toch zelf doen. Dit deden we om alles weer eens een keer schoon te maken. Ook hebben we onze vuile was verzameld. Dit kwam neer op twee vuilniszakken vol. Tijd dus om de volgende dag een wasserette op te gaan zoeken.
Zwaaiende mensen in een veel te volle bus
