Dag 131

Vroeg in de morgen werd Robbin gewekt door de politie officier die op het raam van de auto aan het bonken was. Omdat het nog donker was besloot hij de deur maar lekker dicht te laten en door te slapen. De agent had tot nog toe weinig boeiends te melden, dus nu waarschijnlijk ook niet. Een half uurtje later probeerde hij het opnieuw, ditmaal werd Tim wakker en hij ging eruit om met de man te praten. Dat bleek inderdaad zinloos, de agent ging heel het verhaal over de route, die we gisteravond al besproken hadden, zitten herhalen.
Een beetje geïrriteerd door de ongevraagde wekservice gingen we maar weer op pad. Weer terug richting Kampala rijdend omdat de enige berijdbare route was. Wel namen we een klein landweggetje om te vermijden dat we weer precies dezelfde route zouden moeten rijden. Het landweggetje was erg leuk. Veel enthousiaste mensen en leuke huisjes. Bij een voetbalveldje stopte we om eindelijk onze stuurinrichting te repareren. Daar kwam een man naar ons toe met een passievrucht die we maar eens moesten proberen. Na wat te praten met de man had hij ook nog een andere vrucht die we maar eens moesten proberen, een jackovrucht. Hij sprong op zijn fiets om hem te halen.
Ondertussen hebben wij onze stuurinrichting gemaakt. Dit was een fluitje van een cent en was in 10 minuten gebeurd. De man was nog niet terug met de jackovrucht, dus Tim ging hem maar opzoeken in het dorpje. Robbin hield zich bezig meer de plaatselijke gymles die ook op het voetbalveld was. Toen Tim de man gevonden had, ontmoete hij ook zijn kleine zoontjes die erg beleefd waren. Als dank voor de vruchten, hij had inmiddels ook nog 2 maiskolven gegeven, gaf Tim de man een ananassnijder en de kinderen een potlood.
We gingen weer opweg over het landweggetje. We werden steeds minder overtuigt dat we op de goede weg zaten, de weg werd steeds slechter. Zo slecht dat Tim moest uitstappen om Robbin over de enorme gaten en geulen te navigeren. Na wat vragen bij de lokale bevolking vonden we uit dat we toch op de goede weg zaten en dat het nog maar een klein stukje was naar een echt geasfalteerde weg. Dat bleek aardig te kloppen, daarna konden we aardig wat (saaie) kilometers maken. Om een uurtje of vier moesten we gedwongen stoppen omdat het niet toegestaan was om door een park te rijden na vieren. We konden daar op een parkeerplaats staan om de nacht door te brengen. Wat mensen vertelde ons dat er verderop een waterval was. Daar hebben we een kijkje genomen en dat was heel mooi, alhoewel het meer een grote stroomversnelling was dan een waterval. Tim is nog even wat gaan drinken met Sharon en Jimmy en Robbin is maar eens begonnen aan een nieuw boek.

Een passievrucht voor een handdruk, van een vriendelijke ugandees.