We zijn inmiddels al aardig gewend aan het repareren van ons groene hotel en begonnen gelijk enthousiast te sleutelen. De dynamo was zo voor mekaar want daarvan hadden we een reserve meegenomen. Het mondstuk van het koelsysteem hadden we niet, er zat dus niets anders op dan zo’n 300km terug te rijden naar Kampala, de hoofdstad van Uganda. Daar zit een Mercedes-Benz garage die ons vast en zeker van het benodigde onderdeel kan voorzien.
Het terugrijden in het hete Afrika in een auto zonder koeling ging natuurlijk niet zonder problemen. We moesten om de 50m een half uurtje wachten om de auto weer af te laten koelen. Zo zou het nog wel even gaan duren voordat we Kampala zouden bereiken. We besloten onze tactiek te veranderen. Tim ging proberen te liften naar Kampala om het onderdeel te gaan halen. Robbin bracht de auto naar het dichtstbijzijnde dorpje om daar het een en ander aan het metaalwerk werk te doen. Daarvan was namelijk ook het een en ander verbogen. Het dorpje had Robbin binnen twee uurtjes gehaald. Wel moest hij even de accu omwisselen want ook die had het begeven. Ja als het mis gaat, gaat het ook goed mis. De mensen waren erg vriendelijk en het was geen probleem om de auto in het dorpje te parkeren en te wachten op de terugkomst van Tim.
Eerste lift: Een man uit het zuiden van Azie met zijn chauffeur. Erg vriendelijk en hij wist me ook nog het een en ander over de natuur parken in Oeganda en Tanzania te vertellen. Met deze lift kwam ik bijna weer in Karuma terecht waar we s’ochtends waren begonnen. Met een luxe 4x4 gaat het zeker wel 5 keer sneller dan met onze auto.
Tweede lift: Een vrachtwagen die aan de weg aan het werk was bracht mij terug naar Karuma.
Derde lift: Dit was opnieuw met een luxe wagen. Waar je met zijn achten in kan zitten. Ik kon er dus nog makkelijk bij, er was namelijk 1 chauffeur, een guerrilla militair (de baas van de militairen in het Noorden en het Oosten) en 4 kippen. Op deze asfalt weg reden we iets van 130 of 140 km/u. Ik zat dus erg snel en goedkoop in Kampalla. Om 6 uur kwamen we aan alleen voordat we bij zijn huis waren was het inmiddels half acht. Hij had eigenlijk deze avond een afspraak met iemand en over iets wat ik niet mocht weten, maar dit werd toch verplaatst naar de volgende morgen. De volgende dag zou hij terug gaan naar Karuma. Als ik op tijd was kon ik ook mee terug rijden de volgende dag als het gelukt was met het onderdeel. Hij hielp me nog aan een hotel en we gingen daar ook nog eten ook. Dit eten was samen met zijn chauffeur en een vriend van hem die in europa werkt en misschien de nieuwe ambassadeur wordt van Oeganda, na de verkiezingen. Na het eten gingen hun naar huis en ben ik nog in de kroeg vlakbij wat gaan drinken. Na een paar biertjes hield ik het wel weer voor gezien en ben gaan slapen in een vrij goed hotel.
De auto was er slecht aan toe
