Dag 186

Vandaag moesten we dan echt geld gaan halen en ook tanken. We wilden dit in Lilongwe gaan doen. Dat was nog wel een stukje rijden. Helemaal toen de kortste route was afgesloten. Het werd nu krap aan met de diesel maar we dachten het wel te redden. We zijn vandaag heel makkelijk door twee politieblokkades gekomen, maar toen we net in Lilongwe aan kwamen was er nog één.
Een agent hield ons aan dus en wij stopten. Hij wilde de verzekering papieren zien en ons rijbewijs. We vertelde dat onze diesel bijna op was en of we niet gewoon verder mochten rijden. Hij wilde ze echt zien, wij dus auto maar uit gezet om diesel te sparen. Op dat moment ging Robbin de papieren pakken en waren er inmiddels 5 agenten die allemaal wat vroegen. Ze wilde ook dat we de auto naast de weg parkeren. Wij hadden net de auto uit gezet en we Robbin had de papieren laten zien aan de politieman, die vervolgens zij dat het goed was. Alle agenten begonnen een beetje tegen ons te schreeuwen en er kwam ons een grote vrachtwagen tegemoet en hebben de auto toch langs de weg gezet. Er was ook een man in gewone kleren die de auto wilde doorzoeken. Wij vroegen hem natuurlijk eerst naar zijn naam en politie identiteitspas. Daarop antwoorden hij, je kan me wel “you” noemen. Ook bij de tweede en derde keer vragen zij hij dit. Wij zijden dat we niet iemand in de auto gingen laten als we niet zeker wisten dat hij van de politie was. Hij zei dat hij zijn baas wel ging roepen, prima dachten wij.
Na een kwartiertje kwam de baas eraan. Robbin liep naar de man toe om hem de situatie uit te leggen, maar de man was erg arrogant en was niet bereid te luisteren, laat staan begrip voor de situatie te tonen. Nou dat wordt wat, dachten we, hij wilde de bus doorzoeken. Ook deze baas had gewone kleren aan en geen identiteitsbewijs. Maar ze werden nu toch wel wat agressief en we besloten om de mannen in politiepak toe te laten om in de bus te kijken. Nadat ze alles overhoop hadden gehaald wilde ze de lariampillen (tegen Malaria) en twee soorten vitamine pillen meenemen om te onderzoeken, 5 verschillende agenten hebben ook nog even onze pot zout getest, maar die mocht net blijven.
Wij moesten mee naar het politie bureau, naar eentje die aardig wat kilometers verderop lag. Daar hebben ze ons ondervraagd en moesten we verklaringen afleggen. Daar hebben we de hele dag zowat gezeten. En om half zes dachten we dat we weer bij onze auto zouden afgezet worden. Maar daarentegen brachten ze ons naar een ander politiebureau, toen we daar waren zeiden ze ook nog dat we daar de nacht moesten door brengen in de cel. We moesten onze schoenen uitrekken, zakken leegmaken en op de grond gaan zitten. Ons geld werd geteld en we werden nog even uitgelachen omdat wij als rijke blanken maar 13 Kwacha (ong. 10 eurocent) bij ons hadden Terwijl we daar onze namen moesten doorgeven kwam er nog een andere verdachten naast ons op de grond zitten. De man werd verdacht van diefstal, toen er een of andere officier binnenkwam begon die tegen de verdachte te schreeuwen en haalde daarna vol uit met vlakke hand in zijn gezicht! Je weet dat zoiets bij deze politie kan gebeuren en we hoopte nog dat het niet zou gebeuren maar het gebeurde wel degelijk. Het is verschrikkelijk om zulk soort dingen te zien. Zo een gevoel van onrecht en onmacht. De agenten hebben ons nooit aangeraakt, alleen een beetje proberen te intimideren.
Tim heeft contactlenzen, die hij elke nacht uit moet doen. De agenten zouden even kijken of we de lenzenvloeistof en bewaarbakjes konden halen uit de bus. Hij zou zo even bellen, dit hebben we een paar keer gehoord en uiteindelijk kwam er natuurlijk niets van. We werden naar de cel gebracht. Een beetje alsof je een film binnenloopt. Een stuk of 6 hokken met ontzettend veel mensen erin met niets dan een paar dekens. Dat was nog niets vergleken bij de geur, een beetje te verglijken met de geur van en konijnenhok die verschoont moet worden. Nou daar zaten we dan in de cel, met 12 man, wij zelf zonder dekens op de betonnen vloer. In een hok dat 5 meter bij 2,5 meter is. Robbin had een shirtje aan met lange broek en zonder sokken en mocht lekker op het beton gaan proberen te slapen. Tim had een shirtje, korte broek en sokken aan en kreeg nog een stuk deken van een mede verdachte. De andere verdachten in de cel bleken hele aardige mensen, we kregen nog een stukje brood en moesten natuurlijk wel even vertellen waarom we hier nou precies zaten. Ook kregen we verhalen te horen van de andere verdachten. Sommige zaten daar waarschijnlijk terecht, maar ongeveer de helft zat er voor belachelijke dingen.
De nacht was lang want slapen lukte niet echt op beton en met de pislucht en de muffe lucht van de dekens. Midden in de nacht ging er ook nog een mede verdachten even een potje lopen kakken in de emmer in het hoekje van de cel. Dat uiten zich in een enorme knal en daarna een bijna ondragelijke stank. Gelukkig bleef de geur niet al te lang hangen of misschien was het dat we er aan gewend geraakt waren.