Dag 187

De nacht was eindelijk voorbij en de cel was open gegaan om naar de plee te gaan. Ook alle cellen werden schoongemaakt (door de verdachte zelf natuurlijk). Om iets voor negen werden we opgehaald en hebben we gedag gezegd tegen de celgenoten. Tot onze verbazing werden we geboeid en moesten we naar de rechter. Bij de rechtbank moesten we buiten samen met een hoop andere verdachten wachten. We kregen nog een banaantje en een stukje brood van wat vriendelijke medeverdachten. Wel heel sympathiek, dat iedereen honger heeft omdat de gevangenis de gevangenen niet van eten voorziet, maar toch deelt iedereen het kleine beetje eten met andere vaak totaal onbekenden, zoals ons.
Na een tijdje wachten werden we de rechtszaal ingeleid en moesten we wachten op de rechter. Toen de rechter binnenkwam bleek het de gewoonte te zijn op te staan en een buiging te maken wanneer de rechter gaat zitten. Wij natuurlijk totaal onervaren probeerde iedereen een beetje na te doen. We moesten ons opstellen op een houten verhoging waar ons de aanklacht verteld werd. Het bleek dat er geen getuigen waren van onze aanklagers en de rechtszaak werd een dag uitgesteld. Wel heeft de rechter ons een aantal dingen toegezegd waar we om hebben gevraagd. Dit was onder andere ons laten bellen met het Nederlandse Consulaat in Malawi. We mochten geld halen zodat we eten konden kopen. We hadden namelijk sinds we gearresteerd waren niets gegeten omdat de gevangenis de gevangen niet van eten voorziet! We mochten ook Tim zijn lenzenvloeistof halen zodat hij zijn lenzen eindelijk uit kon doen. Ook mochten we naar het ziekenhuis om ze even naar Tim zijn ogen te laten kijken. Die waren behoorlijk geïrriteerd door het veel te lange dragen van zijn contactlenzen.
Na de rechtszaak werden we terug gebracht naar het bureau, of ja gebracht we moesten een kilometer op lopen. We zaten nog aan elkaar geboeid ook. Vanaf het politiebureau werden we per politieauto naar de onze auto gebracht, die nog steeds langs de weg stond geparkeerd bij de wegblokkade waar we aangehouden zijn. Overigens had de politieauto waar we in gebracht worden geen spiegels!? In de onze bus kon Tim zijn lenzen uit doen en bril op doen en zijn creditcard meenemen. Dit moest allemaal nog steeds in de handboeien, schijnbaar waren ze erg bang dat we weg gingen rennen. Daarna zijn we naar de bank gereden om geld te wisselen. Wel een aparte ervaring om geboeid met politiebegeleiding geld te halen. Met het geld konden we eindelijk wat eten en drinken halen, daar waren we meer dan 24 uur na onze laatste maaltijd wel aan toe.
Eenmaal terug op het politie bureau wilde we naar het Nederlandse consulaat bellen. Eerst deden ze natuurlijk weer moeilijk en we zouden moeten betalen maar uiteindelijk mochten we toch bellen. Robbin heeft de hele situatie aan het Nederlandse consulaat uitgelegd. Deze man zat zelf op drie uur rijden van Lilongwe maar hij wist nog wel een zakenman uit Nederland, Sander, die hier al tien jaar werkt. Die zou hij bellen en kijken of die langs wilde gaan. Dat werkte goed, een half uur later was hij op het bureau en kon ook gelijk met een officier praten. We konden bij deze officier het hele verhaal uitleggen en deze keer luisterde de officier ook. Na het verhaal kwam het er op neer dat hij het ook wel wat vreemd vond maar dat hij er niets aan kon doen. Omdat de zaak al voor de rechter was, was er volgens hem geen andere mogelijkheid dan nog een nacht in de cel door te brengen.
De Nederlandse zakenman had duidelijk invloed en de houding van de agenten tegenover ons werd direct een stuk beter. We mochten nu ook nog een tijdje buiten zitten in plaats van in de cel. Toen we uiteindelijk de cel in moesten hoefden we onze persoonlijke bezittingen niet meer af te staan en er werd gezorgd voor dekens. Ook sliepen we deze avond met 5 mensen in de cel in plaats van de 12 de afgelopen nacht
In de gevangenis hadden het geld en de autosleutels aan Sander gegeven en hij heeft ons groene hotel, waar we nu toch wel weer naar verlangde, naar zijn bedrijf gereden. Die was in ieder geval weer veilig.
Terug in de cel hebben nog wat zitten praten met onze medegevangen. We hadden toen we bij de auto waren ook wat warme kleren gepakt en we hadden nu in ieder geval wat dekens. Het is ons gelukt om deze nacht in ieder geval iets te slapen. Nog niet al te goed maar na een nacht niet slapen en twee dagen weinig eten en drinken, was het ons toch gelukt om op een betonnen vloer in slaap te vallen. Dat weinig eten en drinken was aan de ene kant ook wel weer lekker ook want de plee was wel echt smerig en s’nachts kun je natuurlijk niet naar de plee en kan je alleen maar de emmer gebruiken door een paar tralies. Nog een paar weetjes: In de lengte bestaat de cel uit 35 tralies en 27 banen beton als plafond. De breedte was 18 tralies.