Dag 188

Vandaag mochten we al naar de plee voor dat de zon op was. Alles moest ook weer schoongemaakt worden door een andere gevangene. De zon kwam inmiddels binnen en we wisten na gister ook ongeveer wanneer we weer geroepen zouden worden, als de zon een meter van de deur af was. Om te wachten tot het zo ver was hebben we maar een spel gedaan. Namen noemen en waar de naam mee eindigt moet de andere dan weer een naam verzinnen.
Eindelijk werden we geroepen, het was half negen en om negen uur hadden we de rechtszaak. We gingen tot onze verrassing niet naar de rechter toe maar eerst nog naar het ziekenhuis om toch nog Tim zijn oog na te laten kijken. Wij zeiden dat we naar de rechtszaak wilde maar we moesten toch naar het ziekenhuis dit waren ze gister vergeten en moest voor de rechtszaak nog gebeuren waarschijnlijk.
In het ziekenhuis waar we ook geboeid rondliepen, wilde ze eerst dat Tim een test ging doen waar je kan zien welke sterkte je ogen zijn. Ik zei maar wat me sterkte was want dat heeft natuurlijk geen enkele zin. Daarna werd er echt naar gekeken en hij bleek geïrriteerd te zijn. Kreeg een flesje mee die je drie maal daags in je oog moest druppelen moest doen.
We werden terug gebracht naar het politie bureau. Daar kwamen we Sander tegen die ons al een hele tijd aan het zoeken was. Er was gisteravond ook nog een man naar ons toegekomen dat hij de uitslag van de pillen had gehad en zij dat er Mandrax in zat. We hadden dit gezegd en Sander had inmiddels ook al met een Nederlandse doktor contact gehad en ze zouden gaan zoeken naar de vitamine pillen (in een blauw potje) die we hadden en waar die Mandrax in zou zitten. We hebben buiten in het gras bij de rechtszaak een tijd moeten wachten. Hier zat je als gevangen twee aan twee geboeid te wachten dat je naar de rechtszaal mocht. We werden een tijd later geroepen en werden naar rechtszaal 1 gebracht. Daar hebben we even gezeten en gekeken naar een andere die beschuldigd werd. Ineens liepen er weer wat mensen weg die met die zaak bezig waren en wij moesten ook weer weg naar rechtszaal 2. Hier hebben we eerst vier andere zaken gezien die allemaal uitgesteld werden omdat er geen getuigen waren. Nu was het wachten op onze zaak. Sander was inmiddels terug en had de vitamine pillen in het blauwe potje gevonden. Op zich was dat op dit moment nog niet zo heel interessant omdat deze rechtszaak nog ging over het niet meewerken met de politie.
De zaak begon. Er waren drie getuigen, drie politie mannen die er op de dag dat we aangehouden werden bij waren. Een voor een kwamen ze hun verhaal vertellen en wij mochten daarna vragen stellen. Ook de man die niet wilde zeggen wie hij was en niet bereid was zijn politiepas te laten zien op de dag zelf. Nu vertelde hij dat hij zijn pas wel had laten zien, maar dat wij zijn pas wegdrukte omdat we zo kwaad waren. Vuile, vuile, een potje lopen liegen. Ook moest de man de bestuurder aanwijzen, dat deed hij nog al ontactvol door Tim aan te wijzen en te zeggen: “That man, the fattman”. Daar moesten we natuurlijk wel even om lachen, als Tim iets niet is, is het wel dik. Na de verklaringen van de getuigen kregen wij de kans om vragen te stellen. Dit hebben we volop gedaan en hadden het idee dat we aardig de goede richting op gingen. De politieagent die ons aanhield vroegen of hij zich voor kon stellen dat het voor ons allemaal niet helemaal duidelijk was omdat er zoveel agenten verschillende dingen zijden. Dat vond hij niet, maar nadat wij hem een aantaql vragen hadden gesteld wist hij zelf niet meer precies wie nou wat tegen ons vertelde bij de blokkade.
Na deze drie getuigenverklaringen konden wij kiezen om ons te verdedigen of om te zwijgen. Wij hadden niet echt een idee wat te doen en vroegen om een kleine pauze zodat we met Sander konden overleggen. Ondertussen heeft Sander met wat officiers gepraat. Daarna rade Sander ons aan om te zeggen dat we schuldig waren dan zou het het snelst voorbij gaan en zouden ze misschien dat van die pillen niet voor de rechtbank laten komen. Nadat de rechtszaak weer begon hebben we gezegd dat we het eens waren met de beschuldiging dat we niet goed geluisterd hadden naar de agenten. Voor de uitslag moesten we wachten tot de volgende dag. Weer een dag en nacht in de cel die nog steeds stonk.
Eerst zouden we op het politie bureau op ons eten mogen wachten tot Sander dat kwam brengen. Dat was inmiddels ook weer een dag geleden dat we gegeten hadden. Van het politiebureau moesten we alweer gauw weg en we moesten maar in de cel op het eten wachten. Het werd inmiddels alweer donker maar er een bewaker vertelde dat ons eten er was. Een half uur later bracht hij dat, inmiddels koud natuurlijk. Niet dat dat iets uitmaakt als je een dag niet hebt gegeten, dan smaakt alles goed. We moesten het opeten in de cel met al de andere er omheen. We boden aan de andere of ze ook wat wilden maar hun hadden al gegeten en gunde het ons (gelukkig). Na het eten hebben we ons spel met de namen maar weer hervat en daarna zijn we gaan slapen. We waren deze nacht met zijn negenen in de cel. Iets krapper dan de dag ervoor maar wel een stuk beter dan de eerste dag.