Dag 189

Om een uur 8 moesten we naar iemand zijn kantoor om de verklaring af te leggen van de pillenkwestie. We hebben verklaard dat de pillen van ons waren en gezegd dat je ze bij ons gewoon in de supermarkt kan kopen. Daarna hebben we vinger afdrukken gemaakt en hebben ze onze lengte opgemeten. Dat was niet zo heel nauwkeurig, zelfs op slippers was Robbin zo een tien centimeter kleiner dan dat hij in wekelijkheid is. Tim viel zelfs buiten de schaal van het meetlint en ze hebben maar wat gegokt. Nog een foto van ons maken en we mochten weer terug naar de cel. We hadden onze rechtszaak pas om twee uur dus het was voor ons nog een lange ochtend. We mochten ook niet naar buiten, wel werd de celdeur twee keer open gedaan om naar de plee te gaan. Ons namenspel hebben we maar weer gespeeld we waren nog steeds niet af. Om half twee werden we uit de cel geroepen waar we inmiddels met zijn vijftienen in zaten. Weer met de boeien om naar de rechtszaal gelopen. De vrouw die de boeien om deed zei nog even dat Tim dik was. De pols was schijnbaar wat groter dan van andere verdachten.
We werden weer naar rechtszaal twee gebracht. Ondertussen waren we Sander weer tegen gekomen die ons nog wat eten gaf. Hij had wat foto’s uitgeprint van de pillen en verteld dat we ook niet moesten toegeven dat het drugs was. Voordat onze rechtszaak begon moesten we een rechtszaak van een vrouwelijke verdachte bijwonen. Een vrouw die eruit zag als iemand die nooit iets verkeerd zou kunnen doen. Ze werd voorwaardelijk vrij gelaten omdat ze zwanger was en een paar hartaanvallen had gehad. Daar waren we wel blij om, we hadden de vrouw al vaker in de gevangenis gezien. Het was duidelijk dat ze ziek en erg ongelukkig was. Na deze rechtszaak begon de onze.
We kregen te horen dat wij vandaag alleen onze veroordeling te horen kregen en dat de drugszaak nog niet behandeld zou worden omdat hij nog niet ingediend was bij de rechter. Onze veroordeling was dat we schuldig waren aan obstructie van politie, zoals we bekend hebben. De straf was een voorwaardelijke en zolang we binnen 12 maanden niet in aanraking komen met de Malawische politie er geen gevolgen zullen zijn. Dat was gunstige uitslag natuurlijk.
Na de rechtszaak zijn we met Sander en twee politieagenten meegegaan naar kantoor hier heeft Sander gepraat met de grootste eikel (sorry maar er is geen ander woord voor), de baas van regiopolitie. Sander had het niet voor elkaar gekregen dat we ze alles zouden vergeten, maar we mochten in ieder geval op borgtocht vrij. Sander moest wel garant voor ons staan. In zijn kantoor hebben we ook nog met deze grote eikel gepraat. Een beetje onderdanig gespeeld en natuurlijk een hoop dankjewel en sorry gezegd.
De voorwaarde van de borgtocht was dat de politie onze paspoorten achterhoudt en dat Sander garant voor ons stond en we moesten ons de komende maandag om 8 uur weer melden. Wij vonden het allang best dat we weer in ons eigen bed konden slapen en lekker konden douchen.
We zijn met Sander mee gereden naar zijn bedrijf en hebben daar onze auto opgehaald. Toen Sander een paar dagen geleden de auto opgehaald had bij de wegblokkade had hij nog even getankt omdat onze auto bijna zonder diesel stond. Tijdens het tanken was hij alleen iets vergeten, de tankdop! We zijn even naar de benzinepomp terug gereden en daar hadden ze hem gelukkig gewoon liggen.
Bij de camping hebben we ons lekker gescheerd en gedoucht. Spaghetti gegeten, een paar biertjes gedronken en lekker geslapen.