De eerste lift was van de altijd zo vriendelijke en behulpzame politie. Hij liet nog even zien waar het politie bureau, hij dacht waarschijnlijk dat ik die nog niet gezien had. Hij moest is weten.
Er stond een vrachtwagen uit te laden, ik vroeg hem waar hij heen ging. Ik kon wel even wachten zei hij dan kon ik wel met hem mee. Even later was hij klaar maar moest eerst nog wel naar een winkel verderop voordat hij weg ging. Ik was met he m mee gelopen naar de winkel en het rare was toen hij klaar was dat hij niet met me naar de auto liep maar de andere kant op. Hij wilde me naar het bus station brengen. Dat is niet de bedoeling ik wil liften.
Nu ging ik ook maar is kijken waar ik precies heen moest. Op dit moment kwam ik er achter dat het inpakken gisteravond niet helemaal goed gelukt was. Het boek met de kaarten van Afrika had ik niet bij me, ik had de handleidingen boek van de Mercedes bij me.
Nou ja dan maar zonder kaart.
Een ander vrachtwagen stopte voor me en bracht me naar Dedza. In Dedza stopte er een luxe wagen die zaken deed zei die. Maar wat voor zaken kon die niet vertellen. Na ongeveer 100 km. Hield hij op kon even later helemaal naar Liwonde rijden met een Nederlander. Ja je komt ze overal tegen. In Liwonde kreeg ik een lift voor twee kilometer uit de stad. Heel erg vond ik het ook niet. Want achterin de pick-up hadden die 2 mannen een flink geweer die ze in een jutezak stopte toen ze weg gingen. Die man bracht me nog naar een minibus die ik moest nemen om verder te komen. Deze bu zag er vol uit maar natuurlijk past er nog wel eentje meer bij. Helemaal tegen een deur aangeplakt, die niet goed dicht kon. Reed hij toch erg hard naar Sanama. Ja een luxe auto met zijn tweeen is toch veiliger en comfortabeler. Van Sanama naar de grens kon alleen met een pick-up taxi of lopen. We zaten met meer als tien mensen achterin samen met alle bagage, lekker knus. Het was een klein wonder dat de auto nog reed, als je hem zo zag staan zou je het niet zeggen. Eenmaal op weg werd er na een paar kilometers nog gestopt omdat er nog wat meer mensen en spullen bij. Ik dacht dat hij al vol zat maar blijkbaar nog niet wat even later reden we weg met nog drie mensen meer en meer bagage. Na een half uurtje rijden stopte de auto ermee. Wat het probleem was was niet helemaal duidelijk maar de chauffeur ging op een fiets terug waar we vandaan kwamen en een hele tijd later kwam hij terug met een monteur en een ander auto. Deze auto zou ons verder brengen. Eerst moesten ze het nog eens worden over de prijsafspraken dat duurde ook weer een tijd . Met nog meer mensen en spullen reden we het laatste stuk naar de grens. In het donker kwamen we daar aan. Er was nog wel een vriendelijke man uit de taxi die me kon laten zien waar ik vanavond kon slapen.
Auto vol? Later bleek dat er meer bij kon.
Robbin met het groene Hotel.
Vanaf vandaag scheiden onze wegen. Na de ruzie om wie vandaag de afwas moest doen hield Tim het voor gezien en ging liftend op weg naar Mozambique. Via internet houden we contact en in centraal Mozambique komen we elkaar als alles goed gaat weer tegen. Vroeg in de morgen hebben we met de vaste bewoners van de camping met elkaar ontbeten en daarna is Tim ervandoor gegaan. Volgens de plaatselijke bronnen was zijn eerste lift in een politieauto (als die maar naar Mozambique gaat!).
Ik bleef nog een dagje in Lilongwe om de laatste dingen te regelen. Zo was bijvoorbeeld onze ‘tijdelijke invoer vergunning’ van de auto verlengt van 1-10 naar 1-10 in plaats van 1-11. Die was inmiddels al flink verlopen, maar gelukkig zagen ze bij het bureau in dat ze een fout hadden gemaakt en hij werd weer in orde gemaakt. ’s Avonds hebben we met alle vaste campinggangers gegeten. De avond afgesloten met een potje “shithead” (kaartspelletje), ik ben hem in ieder geval niet.
Daar ergens zitten we op de grond.
