Vandaag was ik lekker vroeg opgestaan, ik wilde namelijk de trein in Cuamba halen. Het immigratie bureau aan de grens was nog niet open. Dit duurde nog wel twee uur, dan had ik mooi nog even tijd om het dorpje wat beter te bekijken. Ook kon ik nog zien hoe je een geit kan slachten.
Nadat ik een stempel had gekregen moest ik van Malawi naar Mozambique lopen. Dit was wel een paar kilometer, gelukkig mocht ik twee keer een stuk op de fiets proberen te fietsen.
De stempel voor Mozambique ging goed. Nu kwam er alleen een ander probleem vanuit dit dorp moest ik naar Cuamba. Hier reden alleen zelden auto’s. Aan een man met een brommertje heb ik gevraagd of hij me niet een stuk kon brengen. Voor wat geld wilde hij het wel doen. Daar zat ik dan, lekker 20 kilometer achterop de brommer. Hij bracht me tot Tofo. In dit dorp was er nog een andere weg deze leek nog wel eens gebruikt te worden, ook door auto’s. Daar ben ik een stuk gaan lopen en soms nog wat geprobeerd te praten met de mensen die hier langs de weg woonde. Na twee uur lopen kwam er een auto met bouwvakkers, deze gingen naar Cuamba. Gelukkig mocht ik met ze meerijden, anders liep ik nog wel even op deze weg. In Cuamba heb ik een trein kaart gekocht voor de trein die morgen ochtend gaat vertrekken. Een kaartje 3e klas gekocht. Dit is natuurlijk goedkoper maar ook hoe bijna alle mensen reizen hier. Ik wilde wel weten hoe dat was om zo te reizen. Ze bleven ook op het staiton slapen. Ik ben aan het begin van de avond nog wat gaan drinken en heb wat films op tv gezien. Daarna ben ik ook op het station gaan liggen..Het gevangenis gevoel kwam hier wel weer naar boven. Om 5 uur ’s ochtends zou de trein vertrekken maar om 1 uur gingen ze al in een rij staan. Ik ben in de tussentijd nog een keertje naar de bar gegaan. Hij was nog open en ze draaiden nog een film.
Slapen op het station.
Robbin met het groene Hotel.
‘s Ochtends iedereen gedag gezegd en de laatste dingen afgehandeld. Die laatste dingen duren natuurlijk altijd langer dan gepland en om half elf verliet ik eindelijk Lilongwe. Na 2 uurtjes bereikte ik de grens. Ik was nog wel even de afslag voorbij gereden, maar na 15 km had ik dat al door. Onderweg nog aangehouden bij een wegblokkade en weer zo’n vervelende agent die echt alles ging checken. Nou ja maar blijven lachen en maar braaf alles laten zien en na 10 minuutjes mocht ik door rijden.
Malawi uit was een eitje, stempeltje hier, stempeltje daar en tot ziens meneer. De auto hoefde niet eens open. Op naar de volgende post, Mozambique. Ook daar hartstikke vriendelijke mensen, weer een stempeltje hier en daar. Na een half uurtje en 2 USD armer was ik in Mozambique!
Ik was van te voren gewaarschuwd voor de enorm slechte wegen hier. Niets bleek minder waar, want ik reed op een gloednieuwe schitterende geasfalteerde weg door een prachtig natuurgebied. In tegenstelling tot de prachtige natuur zagen de dorpjes er erg armoedig uit. De stenen huisjes uit Malawi hadden plaats gemaakt voor krakkemikkige huisjes van hout. De mensen waren er niet minder enthousiast door en ik heb mijn handje helemaal lam gezwaaid. Tegen het donker worden ben ik een slaapplaatsje gaan zoeken. Campings heb ik vanaf de grens niet gezien, dus ik heb de auto maar weer eens naast de weg geparkeerd. Even wat gegeten en naar bed, want veel was er niet te beleven.
De rechtszaal.
