De nacht was lang, maar gelukkig om een uurtje of vier begon er leven in te komen. Niet veel later zat iedereen ‘in’ de trein. Dat was jammer, ik had gehoopt dat er ook een paar op het dak gingen zitten. Ik heb nog geprobeerd of ik nog een tijdje voorop de trein mocht zitten. Ze zouden het navragen en net voordat ze gingen rijden ben ik naar voren gelopen om te vragen of het nou mocht of niet. Deze man kon alleen portugees en kon me wel duidelijk dat ik moest opschieten om in een wagon te springen. Ook zonder dat iemand het zei was het me wel duidelijk geworden, de trein begon al te rijden, vandaar. De deuren staan gelukkig nog open en het was niet zo moeilijk om er in te springen. Je had tweede en derde klas in deze trein en er was wel van te voren gezegd dat ik beter tweede klas kon nemen. Maar nee ik wilde weten hoe het is voor die mensen hier. Nou ik heb het geweten ook.
Het eerste half uur heb ik in de deuropening van de trein gezeten. Hier zat ik prima en het was dan ook jammer dat het treinpersoneeel een plekje geregeld had voor mij. Ik kreeg het niet voor elkaar om uit te leggen dat ik prima zat, dus ik ben maar mee gelopen. Het was een plek tussen een jongen en een “Grote moeder” met twee kinderen. Volgens mij moest ik op de plek zitten waar het oudste meisje zat van de twee kinderen. Ik heb maar gevraagd of ze op me schoot wilde zitten. Zee heeft iets van 5 uur op me schoot gezeten , waarvan ze de eerste drie uur geslapen heeft. Ze moesten niet helemaal naar Nampula dus de laatste 5 uur had ik niemand op schoot. Het werd alleen drukker en drukker in de trein. Qua drukte leek het wel op de trein die op koninginnen van Leiden naar Amsterdam gaat. Alleen hier heeft iedereen nog zakken vol met bagage en heeft elke een vrouw hier een kind aan de borst hangen. Een ander verschil is dat van Leiden naar Amsterdam iets van 20 minuten duurt en dit 5 uur nadat je al 5 uur gezeten hebt. Er stond in tussen ook een jong meisje, met een kind, vlakbij. Ik ben maar voor haar opgestaan. Hoewel dat wel raar is hier zitten juist de meeste mannen tussen de 15 jaar en 40 jaar. De vrouwen en oudere mensen staan hier.
Ondertussen werd bij elke stop weer meer spullen binnen gehaald zoals tomaten, uien en bananen. Voor de passagiers was het een sport om de spullen gratis mee te krijgen en voor de conducteurs juist om te ontdekken wie er nog wat moest betalen.
De laatste paar uur was geen pretje meer, ik had de hele dag niks gedronken. Met dit weer en deze drukte kon ik om 1 uur toch wel wat gebruiken. Het was voor de man die drinken verkocht inde trein de laatste paar uur niet mogelijk om nog langs te lopen en ook op de stations hadden ze niks geen drinken. Dat staan viel ook niet meer mee en ik heb er serieus nog aan gedacht om aan het meisje met het kind te vragen of ik weer mocht zitten. Aan die mannen hier hoef je het niet te vragen, want als ze al voor je weg gaan sturen ze een vrouw weg en gaan ze daar zitten. Ik heb het vol gehouden en uiteindelijk waren we in Nampula. Het uitladen was natuurlijk een groot zooitje met een hoop duw en trek werk.
Na wat gedronken te hebben ben ik een lift gaan zoeken. Ik kwam eerst nog het promotie groepje voor een cigaretten merk, die ik gister in Cuamba tegen kwam. Hij had zijn telefoonnummer gegeven en gezegd dat ik wel mee mocht rijden naar Ilha de Mozambique. Alleen van Cuamba naar Nampula ging niet omdat de auto toen al vol zat. Nu bleek dat hij hier woonde en niet naar Ilha de Mozambique ging. Ik moest wat anders regelen en dat ging vrij makkelijk. Er was een theather groep die voor me stopte. Ze gingen niet helemaal naar Ilha de Mozambique maar toch meer als 100km die kant op. Was wel gezellig met zijn vijven in de laad bak. De laatste 45 km was weer achterin in een pick-up taxi. Gelukkig had ik deze genomen want anders was ik waarschijnlijk te laat bij de brug aangekomen die het mogelijk maakt om het eiland op te komen. Deze avond heb ik toch maar weer voor een bed gekozen.
Ondanks de dat de Moskee het hele dorp liet mee genieten kon ik toch best slapen. Raar is het wel iedereen die het wil horen zit binnen in de Moskee maar toch doen ze de speakers buiten en moet iedereen het horen.
In de trein met nog een paar andere.
Robbin met het groene Hotel.
Om 5 uur werd het weer licht, een mooie tijd om op te staan dus. Even een broodje gegeten en richting Tete gereden. Tete is een behoorlijk grote stad aan de Zambeze rivier. Het leek me leuk om daar even rond te hangen en de stad een beetje te bekijken. Daar aangekomen bleek de stad wat minder leuk. Er staan overal zwaar vervallen huizen van voor de oorlog. De stad doet heel onprettig aan, je hebt een beetje het gevoel dat je in een getto belandt bent. Hier wilde ik dus niet te lang blijven, snel tanken en wegwezen maar weer.
Een paar honderd kilometer verderop was een camping en die wilde ik graag halen. Een camping prefereer ik toch boven wild kamperen, zeker wanneer je alleen bent. De route was prachtig, de weg wat minder. Onderweg nog een paar keer aangehouden door de politie. Ik was van te voren al gewaarschuwd dat de Mozambiqaanse politie erg vervelend kan doen tegen blanke toeristen. Tot nu toe geen problemen. De één begon een beetje te lachen en vroeg in het engels of ik Portugees sprak. Nou dat doe ik niet en dat was rede genoeg voor de man om me door te laten rijden. De ander vroeg nog wel om al mijn papieren, maar toen ik daarop de kaart pakte om te laten zien waar ik naar toe ging, vond ie het wel weer best en liet me door rijden. Tot nu toe dus allemaal een stuk makkelijker dan in Malawi.
Om half vier kwam ik aan op de camping. Erg grappig, niemand spreekt daar engels dus het is een hoop handen en voeten werk. Het is een mooie camping met een zwembad! Helaas is het zwembad wel leeg, maar de loeihete douche maakt alles goed. Sterker nog de camping bevalt zo goed dat ik besloten heb hier nog een dagje te blijven.
Jahoor daar zijn de handboeien.
