Om 5 uur ging de brug open, dus even voor vijf ben ik er heen gegaan om te kijken of ik met iemand mee kon rijden naar Nampula. Bij de eerste auto had ik al geluk en een paar uur later was ik in Nampula. Ze hebben hier ook een pin automaat , alleen jammer genoeg niet zoveel. Het was een flinke rij maar ja je moet toch geld hebben. Voordat ik weer op pad ging, heb ik nog wat gedronken met de andere toeristen van het eiland die inmiddels ook gearriveerd waren. Nampula uit, ging ook goed. Ik ben naar de goed weg gelopen en heb daar een lift gekregen die me de stad uit bracht. De volgende lift was gelijk naar de plaats waar ik heen wilde, zoeen 700km verderop. De eerste paar honderd kilometers gingen erg goed, maar daarna was de weg wat minder. Ook met de auto ging het minder goed, er was een lek in de radiateur. Voor mij was het niet zo heel erg kon ik mooi weer wakker worden, mijn benen strekken en wat mensen van dichtbij bekijken. De rest van de rit moesten we om de 50 of 100 km het water bijvullen. Onderweg waren er ook weer een keer ananassen te zien. De ananas snijders zijn hier gewoon te klein en dan is nog geen eens het seizoen begonnen. In december hebben ze hier ananassen tussen de 5 en 10 kilo.
Bij een van de stops wilde ik er ook achter komen of ik nou wel de goede kant op ging, ik heb namelijk geen kaart. Na Mozambique getekend te hebben, vroeg ik een vrouw of ze wat plaats namen erop kon zetten. Door het taal probleem is het lastig om uit te leggen wat je wil. Ik schrok ook wel toen ze eerst plaasten in het Noorden ging opschrijven. Straks was ik 6 uur de verkeerde kant op gereden. Later kwam ik er achter dat het gelukkig toch goed gin.
Om een uur of tien kwamen we in Quelimane aan. Hij heeft me afgezet bij een hotel, ik vond het toch wat te duur en ben verder gaan kijken. Maar een gasthuis kon ik niet vinden en na een biertje gedronken te hebben. Zat er niest anders op om toch in een hotel te slapen.Voordat ik kon slapen moest ik eerst nog wel een vrouw weg sturen die ook zonder geld wel dingen met me wilde gaan doen.
Uitzicht onderweg.
Robbin met het groene Hotel.
Op naar Beira. Het was een beetje saai en nogal rechttoe rechtaan, alhoewel de weg erg slecht was en me dat nog een beetje wakker hield. De stad was ook niet te missen, gewoon rechtdoor rijden dus. In de stad een internetcafé opgezocht, dat viel nog heel niet mee want alle straatjes waren eenrichtingsverkeer en liepen heel raar. Daar het eerste nieuws van Tim vernomen. Hij was al in het noorden en nu op we naar het zuiden. Ik heb besloten om in Beira maar even op Tim te wachten voor het geval het liften niet zo goed gaat. Net buiten de stad was een camping, letterlijk op het strand. Te gek plekje.
